Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
Pedagogika antyautorytarna

Pedagogika antyautorytarna jest prądem pedagogicznym, który nawiązuje najsilniej do pajdocentryzmu i pedagogiki Nowego Wychowania. W wychowaniu antyautorytarnym wszystkie osoby, nie tylko wychowanek, ale i wychowawca, traktowane są jako wolne jednostki ludzkie, gdyż takimi istotami się rodzą.
Okres przed i po II wojnie światowej to czas wzmagającego się totalitaryzmu na świecie (bolszewizm, hitleryzm, stalinizm), podział świata na strefy wpływów ideologicznych, politycznych i ekonomicznych, który pogłębił stan rozczarowania wobec nauk humanistycznych, w tym zwątpienie w moc oddziaływania pedagogicznego na życie codzienne oraz w to że pedagogika ma wpływ na przemiany globalne w kierunku wolności i demokracji.
Pedagogika, religia utraciły moc oddziaływania na ludzi. W czasie globalnego niepokoju, krytyki i obawy o przyszłe losy świata zrodziła się nowa świadomość społeczna, która za zło nie tylko obwiniała politykę, industrializację, różnice międzykulturowe i ekonomiczne, ale i pedagogikę teorię ideologicznie zniewalającą. Zrodziła się idea demokracji, korzeniami sięgająca do myśli antycznej, reformacji, liberalizmu oświeceniowego oraz do koncepcji „z natury dobrego człowieka”. Na pierwszy plan wysunęła się jednostka, której organizm społeczny powinien gwarantować wolność i dobro.
Pedagogika antyautorytarna jest zatem prądem w naukach o wychowaniu, który został ukształtowany w opozycji do różnych odmian autorytaryzmu i totalitaryzmu w świecie, w tym przede wszystkim w procesie kształcenia i wychowania młodego pokolenia. Nie ma jednej teorii wychowania antyautorytarnego gdyż lokują się pomiędzy ideą wychowania wolnego od represji, kar, przymusów, autorytetów a ideologią wychowania rewolucyjnego, prowadzącego do zmiany społeczno- politycznej w społeczeństwie, do zmiany kultury pedagogicznej i politycznej z totalitarnej ( np. patriarchalnej, autorytarnej) na podmiotową i demokratyczną.
W pedagogice antyautorytarnej wyróżnia się dwa nurty : polityczny i edukacyjny.

Nurt polityczny
Przedstawiciele nurtu politycznego zabiegają o wolna osobowość jednostek ludzkich w wolnym społeczeństwie. Traktują zatem wychowanie jako element czy środek walki klasowej do rewolucyjnej zmiany społeczeństwa z kapitalistycznego na socjalistyczne, z klasowego na bezklasowe lub z totalitarnego na demokratyczne, obywatelskie.
Prekursorem pedagogiki autyautorytarnej w aspekcie politycznym był wybitny humanista i filozof Theodor W. Adorno, który opublikował w 1966 r. esej zatytułowany "Wychowanie po Oświęcimiu" . Jego główną myślą było to, by już nigdy więcej nie powtórzył się Oświęcim.