Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
Pedagogika Aleksandra Niella- 2 godz.
1. Określ na czym polega istota pedagogiki antyautorytarnej.
2. Wymień prekursorów ww. pedagogiki.
3. Przedstaw założenia pedagogiki A. Niella.
4. Co sądzisz o poglądach pedagogicznych A. Niella? W swej ocenie uwzględnij takie kwestie, jak: cel wychowania wg Niella, rozumienie wolności dziecka, prawa dzieci w szkole.
Literatura:
1. Niell A., Nowa Summerhill, Poznań 1994.
2. Okoń W., Dziesięć szkół alternatywnych, Warszawa 1997.
3. Śliwerski B., Współczesne teorie i nurty wychowania Kraków 2001.
4. Śliwerski B., Pedagogika antyautorytarna, w: Pedagogika…, op. cit., s. 378-391.


1. Pedagogika antyautorytarna jest prądem pedagogicznym, uwydatnia w swoich przesłankach rolę swobody i indywidualność dziecka oraz jego wychowawców. Jest również prądem w naukach o wychowaniu, który został ukształtowany w odniesieniu do różnych wymagających posłuszeństwa odmian autorytaryzmu i totalitaryzmu w świecie, w tym przede wszystkim w procesie kształcenia i wychowania młodego pokolenia. W pedagogice antyautorytarnej wyróżnia się dwa nurty:
- polityczny
- edukacyjny
Nurt polityczny - przedstawiciele zabiegają o wolną osobowość człowieka w wolnym społeczeństwie. Prąd ten jest wynikiem m. in. rozliczenia młodego pokolenia powojennych Niemiec z generacją zaangażowaną czynnie w wojnę ich rodziców. Pojawił się lęk wśród rodziców dzieci, by nie popełnić w tym procesie jakiś błędów. W Europie do prekursorów tej pedagogiki zalicza się Teodora W.Adorno, który rozliczał niemieckich pedagogów z zaangażowania w pedagogikę przemocy i zobowiązań ich do kierowania pedagogiki miłości i tolerancji. Od Nowego Wychowania oczekiwano zapobiegania prewencji przed stałą skłonnością społeczeństwa do stosowania agresji i przemocy. Apelując po Oświęcimiu Adorno, zwrócił uwagę na dwa możliwe źródła totalitaryzmu: wychowanie we wczesnym dzieciństwie i na ogólną oświatę.
Nurt edukacyjny - antypedagogika jest następstwem buntu młodzieży, negującego tradycyjne autorytarne wychowanie i nauczanie, oraz upominającego się o partnerskie relacje między dorosłymi a dziećmi.
Pedagogika antyautorytarna ma również przeciwników. Podstawowe argumenty krytykujące ją to:
1. Nie wnosi nic nowego do pedagogiki;
2. Celem naczelnym czyni szczęście (wychowanie nie może być gwarancją ludzkiego szczęścia, nie dysponuje taką sprawczą możliwością);
3. Samo urzeczywistnienie jednostki doprowadziło do samotności i niezdolności do życia w grupie;
4. Rozbudza skłonności do dewiacji seksualnych (przyznając dzieciom prawo do heteroseksualnych zabaw i wiedzy o życiu ludzkim);
5. Upowszechnia luźny styl wychowania, co prowadzi do zdziczenia zachowań i obyczajów; 6.